DROGA ELIASZA

W dniu 11 stycznia Kościół wspomina św. Teodozjusza Pustelnika

Św. Teodozjusz (Theodosius) nazywany Wielkim urodził sie w 424 r. w Mogariassos w Kapadocji. Jeszcze będąc dzieckiem, ze względu na ładny głos służył w świątyni jako psalmista. Poruszony historią życia Abrahama jako młody człowiek wyruszył w drogę aby znależć Boga. W swoim pielgrzymowaniu spotkał sw. Szymona Słupnika, który rozpoznając w nim osobę namaszczoną przez Boga zaprosił go do wspólnej modlitwy, a błogosławiąc go przepowiedział, że zostanie kiedyś „pasterzem duchowego stada ”.

W wieku trzydziestu lat Teodozjusz zdecydował się zostać mnichem i życ w odosobnieniu. W tym celu zamieszał w jaskini nieopodal Jerozolimy, gdzie spędził trzydzieści lat modląc sie, pracując i żywiąc się jedynie korzeniami roślin. Wieść o jego niezwykłym życiu szybko rozeszła się po okolicy. Zaczęli do niego przychodzić ludzie z prośbą o duchową poradę i pomoc. Pragnąc samotności przeniósł się do innej jaskini, ale i tam został odnaleziony.

Wówczas, około 460 r., za namową innych braci niedaleko Jerozolimy założył pierwszy w Palestynie klasztor z regułą wspólnego życia (cenobia) sw. Bazylego Wielkiego zostając jego pierwszym przełożonym. Obok klasztoru zbudował szpital dla chorych, przytułek dla starców i szpital psychiatryczny. Był przyjacielem i współpracownikiem  świętego Saby. Klasztor założony przez św. Teodozjusza stal się wzorem dla ponad trzystu klasztorów, które do końca V w. powstały w Palestynie. W 493 r. patriarcha jerozolimski mianował św. Teodozjusza przełożonym wszystkich palestyńskich klasztorów z regułą cenobityczną. Św. Teodozjusz zmarł około 529 r. w wieku stu pięciu lat. (!)

W ikonografii swięty przedstawiany jest jako stary mnich w szatach wielkiej schimy. Ma długą siwą brodę, zaś w rękach trzyma zwój, na którym widnieją słowa: «Troszczcie się o siebie i o swoje stado».