DROGA ELIASZA

 
Nasz Dom usytuowany w ponad stuletnim budynku, otoczony ogrodem z przepływającym przezeń strumieniem, w bezpośredniej bliskości pól i lasów, położony jest na skraju wioski Jasiona, w przysiółku HELIOSZ, leżącym u podnóża masywu Góry św. Anny. Przysiółek swą nazwę wyniósł z mroków historii. Jest ona śląskim odpowiednikiem imienia Eliasz. I tak już zostało!

 

W 1995 roku wśród grupy osób wywodzących się z różnych Wspólnot Odnowy Kościoła, pojawiła się inicjatywa utworzenia DOMU będącego przystanią dla wszystkich poszukujących ciszy, wewnętrznego pokoju, pragnących uporządkować swoje życie, tak w wymiarze osobistym jak i duchowym. I właśnie ten, przez prawie czterdzieści lat opuszczony i pozostawiony własnemu losowi dom stał się miejscem konkretyzacji naszych marzeń. Od samego początku zaistnienia miejsce to zyskało wśród pojawiających się w nim osób, miano DOMU CISZY.

 

Ksiądz Biskup Jan Wieczorek, Ordynariusz diecezji gliwickiej dekretem z dnia 5 listopada 1997r. ustanowił Dom Ciszy - Diecezjalnym Domem Rekolekcyjnym.

Wielką radością jest dla nas fakt erygowania przez ks. Biskupa Alfonsa Nosola Ordynariusza diecezji opolskiej, w dniu 29 czerwca 2003 na terenie naszego Domu - kaplicy.

Wydarzeniem, do którego przygotowywaliśmy się wiele lat, a które zamknęło pewien etap w historii naszego Domu, była Uroczystość poświęcenia kaplicy przez ks. Biskupa Jana Wieczorka Ordynariusza diecezji gliwickiej. Świętowaliśmy ten dzień 19 czerwca 2004.

Od początku staramy się ukształtować Dom tak, aby stał się przyjazny dla każdego. Wielość zmian sprawiła, że na zewnątrz znacznie różni się już od "tego pierwszego", jaki zastaliśmy. Chcemy jednak wierzyć, że Serce Domu pozostało niezmienione.

W czasie tworzenia Domu przez jego progi przeszło tysiące osób. Każda z nich zostawiła w nim jakiś okruch dobra.

Teraz ...

Są tacy, którzy wracają w to miejsce systematycznie, jak wraca się do swego domu. Z Nimi właśnie tworzymy wspólnotę ...

WSPÓLNOTĘ ŻYCIA ludzi ciągle spragnionych głębi modlitwy, bliskości Chrystusa i radości zatrzymania w NIM. Wspólnotę, o której mówimy DROGA ELIASZA, bo przecież wciąż jeszcze jesteśmy w drodze